@font-face { font-family: “Cambria Math”; }@font-face { font-family: “Calibri”; }@font-face { font-family: “MS Mincho”; }p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0in 0in 10pt; line-height: 115%; font-size: 11pt; font-family: Calibri; }.MsoChpDefault { font-size: 10pt; font-family: Calibri; }div.WordSection1 { page: WordSection1; }

Sabaudin Jashari

“Problemi nuk qëndron tek kolonizatori, por tek prirja e popujve për t`u kolonizuar” (Malik Ibn Nebij).

Ky pohim i teoricienit të madh, Malik Ibn Nebij, vinte pas një studimi të thellë të historisë islame, por edhe të aktualitetit islam nën hijen e versetit kuranor: “Allahu nuk e ndryshon gjendjen e një populi, derisa të ndryshojnë vetet e tyre” (Rrad: 17). Ndryshimet e fundit rrënjësore që po ndodhin në Lindjen e Mesme islame, nuk i shpëtuan atribuimeve klasike konspiracioniste.


Jo në pak raste dëgjon apo lexon, se këto ngjarje janë komplote dashakeqe amerikano-izraelite. Madje këto pohime i gjen të shoqëruara me një “bindje të sigurt”, se s`mund të jetë ndryshe, siç i gjen të shoqëruara edhe me akuza ndaj faktorëve të brendshëm aktiv në këtë revolucion, për bashkëpunim me “komplotin” amerikano-izraelit.

Sipas këtij pohimi, këta popuj nuk kanë rrugë tjetër për të shpëtuar nga këto lloj akuzash përveç mosndryshimit.

Ky tip akuzash ka një prapavijë të rrezikshme deterministe. E theksoj të rrezikshme, sepse ky lloj determinizmi konsiston jo me pritjen e ndryshimit vetëm nga Zoti, por konsiston në adhurimin e të fortit duke i atribuar atij çdo të madhe e të vogël. Këtij lloj determinizmi pa t`u dridhur gjuha mund t`i thuash, se është idhujtari, një shokvurje ndaj Zotit.

Të pohosh se gjendja në të cilën je, e mirë apo e keqe qoftë ajo, nuk duhet ndryshuar, sepse është prej Zotit e nëse përpiqesh të ndryshosh do të thotë të ndryshosh dëshirën e Zotit, të pohosh këtë do të thotë të akuzosh Zotin për padrejtësi ndaj njeriut. Ndërsa hataja më e madhe është të pohosh, se fati i muslimanëve është i lidhur në mënyrë absolute me këtë apo atë komplot. Kësaj i thonë, t`ia atribuosh të mirën e të keqen, e madhe apo e vogël qoftë ajo, krijesave të Zotit.

Pohimi i Malik Ibn Nebiut i inspiruar nga shikimi i thellë i historisë nën hijen e Kuranit na mundëson që të krijojmë përshtypjen, se pohime të tilla janë sintezë e përjetimit të dhimbshëm të një atmosfere të brendshme inferioriteti.

Thënë ndryshe pazotësia për të ndryshuar veten, çon natyrshëm në atribuimin e ngjarjeve ndaj të tjerëve, veçanërisht ndaj të fortëve.

Injoranca me të gjitha derivatet e saj është i vetmi burim i kësaj ndjenje robëruese. Mosnjohja e ligjeve të Zotit, mosnjohja e rolit të vetes, mosnjohja e historisë, mosnjohja e tjetrit, të gjitha këto natyrshëm kanë si rrjedhojë bindjen, se çlirimin e pengjeve nuk mund ta bëjë tjetër kush, veç “Rambos” apo dorës së tij të fshehtë.

Nuk duhet të çuditemi, nëse një ditë dëgjojmë se edhe Jermuku, Kadisija, çlirimi i Egjiptit, triumfet në Andaluzi, Sind e Indi, Hitini, Ajn Xhaluti, Kostandinopoja, beteja e Kosovës e shumë e shumë të tjera triumfe historike kanë pasur ndikime të jashtme e nuk janë realizuar nga vetë muslimanët. Madje nuk duhet të hutohemi, nëse dëgjojmë, se Abdurrahman Dalil, Salahudini, Kutzi, Muhamed Fatihu, Umer Muhtari, e shumë të tjera kanë pasur lidhje të fshehta e janë ndikuar nga masonët, mongolët, hindusët, francezët apo zionistët.

Për këtë tip psikoze nuk bën dobi e nuk hyn në punë si argument i aftësisë së muslimanëve për të ndryshuar e reformuar, as shekuj historie të prosperitetit politik e shkencor të muslimanëve në botë.

Pas betejës së Hittinit, Salahudin Ejubi duke shëtitur në brigjet e Mesdheut, në Palestinë, i tha këshilltarit të tij të mençur, Abdurrahim Bejsanit: “Në më pak se tre muaj arritëm t`i thyejmë kryqtarët e tani ndodhemi pranë mureve të Kudsit”. Këshilltari i mençur, që e dinte mirë se si ndodhin ndryshimet, me shumë edukatë e delikatesë i përgjigjet: “I nderuar mbret, mendoj se Kudsi është çliruar që në momentin që ka rënë në duart e kryqtarëve. Që në atë çast nënat kanë ushqyer foshnjat e tyre me qumështin e përzier me brengën për Kudsin. Sa qindra e mijëra muslimanë kanë rënë e janë ngritur me hallin e Kudsit, sa pena e sa bojë është harxhuar duke shkruar për të, sa mësime, predikime e sa fjalime janë mbajtur për të, sa bashkime e ndarje janë bërë për të, sa beteja, triumfe e fitore janë bërë vetëm për të dhe sa e sa jetë e shpirtra janë dhënë vetëm për të. Kështu ne, duke ngjitur këto shkallë, kemi ardhur deri këtu.”

“Ke shumë të drejtë”, – i tha Salahudini këshilltarit të tij të mençur, të cilit i pohoi, se pikërisht për këtë ai këmbëngulte, që ta kishte gjithmonë pranë.

Për të mos mbetur peng i historisë, gjatë arsyetimit të këtyre ngjarjeve aktuale le t`i kthehemi sadopak dinamikës bashkëkohore të muslimanëve për të qenë vetja e tyre, duke i kërkuar ndihmë edhe urtësisë së Abdurrahimit, këshilltarit të Salahudinit.

Dialektika e jetës së muslimanëve pas rënies së Hilafetit osman tregon realisht, se muslimanët filluan të ngrihen pikërisht në momentin kur ra ky Hilafet.

Kryengritjet e ndryshme popullore, spontane dhe të organizuara në Lindjen e Mesme kundër kolonizatorëve treguan, se nuk kemi të bëjmë me popuj të vdekur apo të fjetur, por me popuj që e duan lirinë dhe e dinë se duhet të jenë vetvetja. Mobilizimi i muslimanëve për çlirimin e Palestinës në vitet 40-50 qe treguesi më i fuqishëm, se këta janë popuj të gjallë. Lëvizje popullore, përpjekje intelektuale, opozita ndaj diktaturave të të gjitha ngjyrave treguan vitalitetit e këtyre njerëzve në përpjekjen për të formësuar të ardhmen e tyre, të ndryshojnë gjendjen e tyre si parakusht që Zoti të ndryshojë gjendjen ku gjenden.

Përpjekja e sektorëve fetarë në nxitje drejt demokratizimit dhe hapjes politike, ekonomike e kulturore të vendeve muslimane që nga Indonezia, Malajzia, Afrika Veriore apo në rastin më të qartë këto vite në Turqi janë dëshmi e determinimit të popujve muslimanë për të qenë të lirë dhe për të ndërtuar një të ardhme me prosperitet në përmbushje të rolit që u ka dhënë Zoti si mëkëmbës të Zotit, si bij të Ademit, si dëshmues e nxitës për të virtytshmen dhe si forcë kundër të keqes. Fitoret e revolucioneve që po dëshmojmë janë fryti i përpjekjeve të popujve muslimanë dhe jo rezultat i konspiracioneve amerikano – zioniste, sic pretendojnë tiranët viralë që kanë burgosur gjer më sot të ardhmen e popujve të tyre.

Ajo që konkretisht urojmë është, se kjo që po ndodh të jetë sintetizimi i kësaj përpjekjeje thuajse shekullore të këtyre popujve për t`iu kthyer vetes.

Sic thotë poeti tunizian Kasim el Shabij, “Nëse një ditë populli vendos të jetojë edhe kaderi do t’i përgjigjet”

Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *