Loela Xhafa

Shoqëri shumë e cuditshme kjo e jona.

Në të gjitha debatet e zhvilluara rreth paradës gay mediat u fokusuan në opinionet e shprehura nga përfaqësues të komuniteteve fetare dhe më pas të  përkrahësve të lëvizjes LGBT, por harruan opinionet e publikut. Gati-gati na dhanë përshtypjen se cdo gjë shkonte në rregull, por janë pikërisht komunitetet fetare me “fanatizmin” e tyre që ndikojnë negativisht opinionin publik. Politikanë tanë të të gjitha kahjeve politike u strukën ose shprehën me zë të mekur (mos)mendimin e tyre.

Opinioni i shprehur publikisht nga Ekrem Spahia u quajt blasfemia e vitit dhe meritoi mallkim dhe fyerje publike kombëtare e ndërkombëtare. Për një paradë të organizuar më 17 maj u morën masa që të topitej publiku me rrebeshe mediatike që dy javë përpara. Sheshi u zbukurua me tullumbace shumëngjyrëshe, prania e ndonjë ambasadori ua shtoi gazin dhe sigurinë edhe më shumë protagonistëve të kësaj feste. Dhe hareshëm parakaluan LGBT-istat tanë, krenarë për atë që (s)ishin.

Por cuditërisht, nga mediat nuk morëm vesh gjëkundi përvecse me 20 maj se ishte dita kombëtare e jetimëve. Nuk munguan këngët e vallet e organizuara nga kryeparlamentarja Topalli në nder të jetimëve dhe gati krijohej përshtypja se evenimenti kryesor ishte zonja Topalli në mesin e fëmijëve jetim.

Më anë tjetër kishim protestën e organizuar nga drejtori i përgjithshëm i Institutit Kombëtar të Integrimit të Jetimëve kundër indiferencës së shtetit ndaj kësaj kategorie të popullatës. Dhe ky ishte fundi i ditës për t’u harruar shëmtueshëm që të nesërmen pa asnjë lloj reflektimi.

Humbja e ndjeshmërisë së shoqërisë ndaj kësaj kategorie të popullatës, rëndom e quajtur e pambrojtur, është e frikshme dhe e turpshme. Kjo ditë duhet të shërbente për të evidentuar problemet dhe për të ofruar zgjidhje për ato qindra halle që shqetësojnë këta fëmijë. Vetëm fakti që rriten pa dashurinë e prindit duhet të vërë në lëvizje gjithë qenien tonë.

Të gjithë jemi shumë të ndërgjegjshëm se kjo kategori mbetet ende e stigmatizuar në shoqëri dhe ndërgjegjësimi duhet të fillojë pikërisht tek heqja e stigmës. Edhe nëse ndonjë gazetar(e) ka tentuar të nxjerrë në pah ndonjë problem, kjo nuk ka ngjallur absolutisht asnjë reagim shoqëror, ndërsa edhe po të jenë ndërmarrë procedurat ligjore për abuzimet e për cdo rast të dyshimtë, ka munguar transparenca.

Fëmijët jetimë në institucione shtetërore apo private janë përballur jo vetëm me abuzimin me fondet e ushqimit, sic ka ndodhur rëndom në  Shtëpinë e Fëmijës “Zyber Hallulli”, por edhe me raste të tjera flagrante të abuzimit psikologjik e seksual. I tillë ishte rasti i abuzimeve të drejtuesit të fondacionit “Fëmijët e tij”, i cili u arrestua për marrëdhënie seksuale dhe homoseksuale me të mitur. Në jetimoren e Sarandës u denoncua zhdukja e një fëmije nga dy prindërit e tij, të cilët e kishin dërguar atje se nuk kishin mundësi ta mbanin, dhe rezultoi se ishte birësuar në mënyrë të jashtëligjshme dhe pa vullnetin e prindërve.

Shtëpia e Fëmijës së Motrave të Nënë Terezës në Elbasan u vendos në pranverën e vitit 2005 nën dyshime të forta për trafik organesh, sipas akuzës së hedhur nga një nënë pas vdekjes së fëmijës së saj në këtë institucion.

Këto janë raste të denoncuara në shtyp, por ka qindra raste të tjera të trafikimit të fëmijëve, rënies së tyre pre e bandave të lypsave, pre e prostitucionit etj. Pasi shkojnë në shkollë të mesme, djem e vajza jetim braktisen në mëshirë të fatit pa punë, pa shtëpi dhe pa asnjë të ardhme.

Hallet e këtyre fëmijëve do të duhej t’ia bënin të përzishme festën zonjës Topalli dhe të gjitha zonjave e zotërinjve të tjerë të politikës faqenxirë shqiptare dhe të gjithë atyre ambasadorëve të huaj në Tiranë që nuk ngurruan të ngjyrosnin ajrin shqiptar më 17 maj, por u mjaftuan vetëm me deklarata të thata “për mbrojtjen e të drejtave të fëmijve”, sepse ndoshta nuk u kishte dalë lodhja nga festimet e 17 majit.

Do të duhej të kishte thënë një fjalë të vetme edhe KMSH-ja. Të mos harrojmë se Shtëpia e Fëmijës në Tiranë mban emrin e Hoxhës së nderuar Zyber Hallulli, njëkohësisht edhe kryebashkiakut të parë, këtij filantropi me kontribut të jashtëzakonshëm për fëmijët jetimë. Të mos harrojmë përkushtimin e z. Rauf Fico, burrë shteti, erudit dhe humanist i rrallë, apo figura të tjera që kontribuan për strehën vorfnore të Tiranës si Ismail Ndroqi, Jorgji Prifti, Fran Kaja etj.

E cmuar ka qenë gjithashtu tradita e shumë familjeve të pasura e të varfra tiranase, të cilat në ditë festash apo edhe të dielave merrnin në shtëpitë e tyre fëmijët jetimë dhe i bënin ata të ndjenin dashuri, qoftë edhe për një cast të vetëm.

Kujdesi për fëmijët jetimë është një normë fetare në Islam, për burra e për gra. Allahu i Madhëruar mbulon me sevape ata që vetëm përkëdhelin kokën e një jetimi dhe Profeti Muhamet (a.s) ka këshilluar një sahab që ankohej se e kishte zemrën të ashpër, të përkëdhelte kokën e një jetimi dhe ka paralajmëruar se do të jetë pranë me kujdestarin e jetimit në Xhennet, sikurse janë parnë dy gishtat e dorës.