Hamza Yusuf*

Do doja të shkruaja në pasim të një pyetjeje të ngritur pas një citimi që postova në Facebook, pak ditë më parë. Pyetja shtrohej se si mundet Zoti të lejojë përdhunimin e një vajze 7 vjeçare. Së pari, do doja tu kërkoja njerëzve mos ishin kaq të ashpër me ata që kanë pyetje legjitime. Disa myslimanë nxitojnë të sulmojnë dhe dënojnë myslimanë të tjerë që kanë dyshime e shqetësime e në fakt i shtyjnë ata edhe më larg nga Islami. Unë vetë kam qenë fajtor për këtë dhe jam pishman që i jam përgjigjur shumë ashpër një të riu saudit në Xhedah i cili ishte pranë apostasisë. Në atë moment ju përgjigja në atë mënyrë sepse më tronditi fakti që dikush ishte në atë gjendje teksa ishte aq pranë Harami Sherifit. Gjithsesi, në retrospektivë, kuptova se ndoshta e kisha bërë situatën edhe më keq. Sot e kësaj dite lutem për të.

Në librin Vëllezërit Karamazov, Dostojevski sjell këtë pyetje moderne të vuajtjes së fëmijve në gjuhën e Ivanit drejtuar Aljoshës dhe e përdor si provë që ai nuk mundet të besojë më në Zot apo në një Zot që mund të kriojë një botë të tillë. Prej meritës së tij, Dostojevski sjell formulimin më të mirë që mund të gjendet e u përball përkitazi me këtë çështje.

Shumë të rinjë myslimanë në Perëndim dhe në vende të tjera të lidhur online janë të ekspozuar me pyetje të tilla. Të moçmit ishin mirëfilli prezent me aspektet hyjnore të botës e prandaj nuk i shtronin pyetje Zotit për botën, sepse Zoti është ai që na pyet ne. Teksa teologjia dhe teodicia janë përpjekje të lodhshme e të gjata për të adresuar pyetje të tilla njerzore, na duhen gjithsesi qasje të arsyeshme për publikun e përgjithshëm për të ndihmuar myslimanët në bashkësistë tona si dhe të tjerët të cilët po kërkojnë përgjigje për probleme të thukta.

Do doja të përmendja një hadith që hedh dritë më tej në përgjigjen që dhashë për këtë pyetje të postuar në Facebook. Profeti, paqja dhe bekimi i Zotit qoftë mbi të, tha: “Kushdo që falë faljen tonë, drejtohet për nga drejtimi (kibla) jonë dhe ha ushqimin tonë hallall është mysliman dhe ka mbrojtjen e Zotit e më pas mbrojtjen e të Dërguarit të Zotit. Mos tradhtoni të mbrojturit e Zotit.” (la takhfiru ‘llaha fi dhimmatihi). Fjala dhimmah ka disa kuptime, përfshi “mborjtje, kujdesje, përkudesje, pakt mbrojtjeje, qëndrueshmëri, përgjegjsi, vetëdije, përgjegjsi ligjore, paprekshmëri, siguri dhe ndërgjegje.” Arabët thonë “ala dhimmati,” që do të thotë “për fjalë të nderit.” Sipas këtij hadithi, Zoti ka vendosur mbrojtjen e Tij mbi disa gjëra – në rastin e këtij hadithi, myslimanët, por më përgjithësisht, sipas Kuranit, shumë thënieve profetike dhe ligjit Islam – mbi krijimin e Tij dhe mbi botën. Kësisoj, pemët, puset e ujit, lumenjtë, oqeanet, ajri, dheu, ushqimi, kafshët e më e rëndësishmja njerëzit, pavarësisht nga feja, ngjyra apo kredoja e besimit të tyre kanë mbrojtjen e Zotit. Gjithsesi, Zoti ka bërë njeriun kujdestar të kësaj mbrojtjeje. Folja khafara – jakhfuru, një variant i të cilit është përdorur në këtë hadith, do të thotë “të kujdesesh për diçka.” Ndërrimi i foljes në të tashmen nga jakhfuru në jakhfiru, siç është bërë në hadith, ndryshon kuptimin në “të tradhëtosh.” Kësisoj, mbrojtja mund të tradhtohet nga një rrëshkitje na lart poshtë, nga fatha në kasrah.

Hadithi i mësipërm nuk përjashton njerëzit e feve të tjera. Ata që nuk janë myslimanë, përfshi njerëz të feve të tjera e jo vetëm pasuesit e feve Abrahamike, sipas shkollave Maliki dhe Hanefi, janë njerëz të paktit në vendet e myslimanëve, siç ishte praktika osmane në shekuj: prandaj ata njihen si “popujt e paktit të mbrojtjes” (ahl al dhimmah). Përfshi në këtë kategori janë dhe popujt që kanë marëveshje me myslimanët dhe njerëzit në vende jo myslimane ku vetë myslimanët jetojnë në siguri. Me fjalë të tjera, të gjithë këta njerëz janë në mbrojtjen e Zotit dhe të Dërguarit të Tij. Kjo është arsyeja pse në Ditën e Gjykimit Profeti, paqja dhe bekimi i Zotit qoftë mbi të do jetë avokati kundra myslimanëve i njerëzve të paktit që u tradhtua nga myslimanët.

Nga gjithë krijesat e Zotit, fëmijët janë ata që kanë nevojë për më shumë mbrojtje për shkak të pafajsisë së tyre dhe faktit që janë më vulnerabël dhe kjo është arsyeja pse dënimi për dhunimin e fëmijve është dhe më i ashpër. Profeti, paqja dhe bekimi i Zotit qoftë mbi të, i donte dhe nderonte fëmijët e në shumë raste i thërriste me emra nderues apo duke u ledhatuar kokën, duke lënë mbi kokat e tyre aromën e muskut. I dërguari i Zotit, në fakt, shkoi në një rast për të ngushëlluar një fëmijë që i kish ngordhur kafsha shtëpiake ashtu siç mallkoi me ferr ata që keqtrajtojnë kafshët pasi mori vesh për torturimin e një maceje; ai njoftoi falje hyjnore për një prostitutë që i kish dhënë ujë një qeni që po ngordhte nga etja.

Krime të tmerrshme kryhen kundra fëmijve dhe janë gjithashtu shenjë jo vetëm e faktit që kemi vullnet të lirë, por gjithashtu, sipas kredos tonë, se Zoti nuk është i obliguar të ndërhyjë kur ne thyejnë paktet e mbrojtjes së Zotit dhe dhunojmë të padhunueshmet. Imam al Lakani thotë në Xhauhara-n e tij:

Pretendimi i Racionalistëve (Mutazila) se Zoti duhet të lejojë vetëm të dobishmen është gënjeshtër;

A nuk kanë parë ata vuajtjet e fëmijve në botë?

Së fundmi, incidente të vazhdueshme dhunimesh të tilla janë shenjë e fundit të kohëve, siç ka thënë Profeti, paqja dhe bekimi i Zotit qoftë mbi të: “Do vijë një kohë kur do ketë epsh ndaj fëmijve ashtu siç sot ju keni joshje natyrale ndaj femrave.” Aftësia për të thyer këtë pakt mbrojtjeje quhet vullnet i lirë. Të drejtat dhe mbrojtja që Zoti u ka dhënë njerëzve duhet nderuar e ruajtur nga secili nga ne. Nëse dikush i tradhëton ato në këtë botë, qeveria ka autoritetin dhe të drejtën të adresojë dhunimin. Me adresimin e dhunimit rikthehet rendi dhe mund të fillojë procesi i kurimit. Nëse kjo nuk bëhet, viktima duhet të kujtojë se do ketë një ditë ndëshkim hyjnor që do adresojë gjithë dëmet, do shërojë çdo plagë, përmbushë çdo betim dhe do largojë për gjithë përjetsinë gjithë plagët e kësaj bote që u shkaktuan padrejtsisht prej atyre që tradhtuan paktet e mbrojtura të Zotit.

*Sandala Blog