Islamizimi me dhunë i komunizmit





at-zefpellumbi1A. Cara

Akuza se feja islame ka qenë frymëzim për komunizmin shqiptar qarkullon nën tapet prej kohësh dhe vetëm nganjëherë del në sipërfaqe, ashtu, në momente agonie, nga larg (madje me video – min. 33-44, 57-65, veçanërisht minuta 58:17, ku A. Ndreca shpalos doktrinën) ose në ndonjë mendësi periferike. Por ajo është pohuar edhe nga personazhe të kalibrit të At Zef Pllumit, konkretisht në një intervistë dhënë Elsa Demos për gazetën Shekulli në gushtin e vitit 2007. Që ato fjalë janë të sikletshme e tregon fakti se artikulli nuk gjendet me lehtësi on-line, ndërsa që thuajse askush nuk ka guximin t’i citojë, kuptohet nga potenciali i stigmatizimit, në terma të tillë si ‘terrorist’, ‘xhihadist’, ‘fundamentalist’, ‘kamikaz’, pak a shumë ato që A. Plasari dhe A. Gjekmarkaj shpalosën nëpër media para disa ditësh. Ky i dyti ka qenë dishepull i atit françeskan (ndërsa i pari bashkëpunëtor), e mbase edhe një nga ata që At Zefi, tek e njëjta intervistë, e rendit pa ia përmendur emrin, mes njerëzve “tek të cilët kam investuar, por u mungon fati dhe guximi”. Mesa duket, tani u ka dalë frika, duke qenë tashmë të sigurtë në poltrona publikë. Nëse iu qëllon të rrëzohen, siç ndodhi me gjeneral Lleshin, nuk është çudi të vetë-shpallen martirë.

Ja një fragment nga kjo intervistë e At Zefit:

Terrorizmi si sëmundje?

 – Terrorizmi si filozofi që të mbysësh njerëzit në emër të fesë dhe kjo është krejt e kundërta e fesë. Ky është një lloj terrorizmi sepse ka edhe të tjerë të lidhur me islamizmin. Nuk e di pse vazhdon islamizmi me këtë teori.

A nuk ishte enverizmi një lloj terrorizmi?

 – Ishte një terrorizëm i madh. Enverizmi më tepër se sa komunizëm ishte një fondamendalizëm islamik i veshur me maskën e komunizmit. Po të ishte komunizëm, s’do të qe prishur as me Kinën e as me Rusinë komuniste.

Pater, këto fjalë po i thotë një njeri që është i veshur me petka të fesë tjetër, katolike.

– Unë s’mundem të flas keq për myslimanizmin, sepse shokët më të ngushtë që kam pasur në jetë ishin myslimanë. Unë fola kundër fondamentalizmit islamik. Prej nga vjen ky? Vjen nga njerëz të politikës që venë mantelin fetar. Po ata s’janë as fetarë, as njerëz të politikës.

Marrë nga: Kurrgjë më shumë se liria, «Gazeta Shekulli», Nr. 208, 4 gusht, 2007, f. 22 – 23.

Fillimisht At Pllumi habitet përse islamizmi vazhdon me këto teori përjashtuese, duke e diferencuar kështu ideologjinë islamiste – koncept konvencional – nga feja islame ose myslimanizmi. Ndërsa konceptimi i tij për fundamentalizmin islamik është veshja e njerëzve të politikës me mantelin fetar, ndonëse kjo është tepër përgjithësuese dhe mund të shtrihet edhe në mjaft politikanë perëndimorë apo në disa syresh në vendin tonë. Por At Zefi është specifik pasi flet për enverizmin, që me sa kuptohet prej tij ishte një veshje e politikës shqiptare të asaj kohe me mantelin islam. Ai nuk jeton më për ta shpjeguar, ndërsa dishepujt e investimet e tij nuk kanë shkuar më tej se mbiemrat e klikës enveriste apo të ndonjë shtrembërimi dashakeq të mendimeve të diktatorit.

Si argument At Zefi sjell prishjen me Bashkimin Sovjetik dhe Kinën: “po të ishte komunizëm, s’do të qe prishur as me Kinën e as me Rusinë komuniste”. Pra ngelet të ishte islamizëm i maskuar me komunizëm. Po kur Kina u prish me Bashkimin Sovjetik? Po prishja e Jugosllavisë me Bashkimin Sovjetik; Kinës me Vietnamin; Vietnamit me Kamboxhian, etj.? Edhe këto ishin vende fundamentaliste?! Kemi një mori rastesh historike pastaj ku diktaturat e djathta kanë qenë deri në aleancë me Kishën katolike, janë mbështetur, mbrojtur ose bekuar nga ajo: Italia e Musolinit, Gjermania e Hitlerit, Spanja e Frankos, Portugalia e Salazarit, Argjentina e Peronit, Kili i Pinoçetit etj. Përse këto nuk janë fundamentalizma të veshur me maskën e fashizmit?

Sidoqoftë, nisur nga fakti se islamizmi është një koncept që etiketon një ideologji teocentrike të identifikuar tek islami, duhej dhënë ndonjë shembull nga periudha e diktaturës komuniste se ku ajo ishte pikërisht islamo-centrike, në cilën fazë dhe ne ç’formë u shpreh vullneti i regjimit për të realizuar një sistem islamokratik, (pasi ky është objektivi dhe ekzistenca në vetvete e fundamentalizmit islamik), ndërsa neutralizimi i mendimit ndryshe ose i besimeve të tjera me dhunë është thjesht një mjet ose fazë kalimtare për realizimin e këtij objektivi. A kishte Enver Hoxha një objektiv të tillë? Nëse po, meqenëse nuk e realizoi, në cilin reflektim të tijin publik ndodhet projekti?

Pa dashur të gjykojmë qëllimet e të ndjerit Pllumi, idetë që shpreh tregojnë tezat agresive që ushqen një pjesë e komunitetit ku ai bën pjesë. Ndoshta kjo nuk ka qenë e vullnetshme tek një prift që është shprehur përherë me simpati për klerikët muslimanë me të cilët ka ndarë vuajtjet dhe mundimet e skëterrës së burgjeve komuniste. Përndryshe, nuk do të besonim se urrejtja për atë që ai e quan “fondamentalizëm islamik” të ishte deri në atë nivel sa t’i identifikonte me të edhe persekutorët e tij, ata që ia bënë jetën ferr. Gjithsesi, përtej shkarjeve të tilla, drejtuesit e Kishës Katolike si dhe intelektualët shqiptarë duhet të kuptojnë se këto teza janë shkatërruese për çdo komb e shoqëri. Identifikimi i mënxyrës më të madhe në historinë moderne të shqiptarëve (regjimit enverist) me fenë e komunitetit më të madh në vend, qoftë edhe me veçimin e ekstremistëve nga ky komunitet prej të tjerëve, prodhon urrejtje të rrezikshme. Përveç kësaj, artikulimi i këtyre tezave përbën fyerje dhe mungesë respekti për vuajtjen e atyre njerëzve të cilët u përballën me tmerrin komunist. Përdorimi politik për interesa misionariste fetare, po aq fondamentaliste sa ato që denoncojnë, përbën shkelje të dinjitetit të viktimave të atij regjimi dhe një ridënim moral për së dyti.

 

Comments

  • Qe ta marrim vesh nje here e mire; Kavalier Berluskoni, kur shkroi parathenjen e “Il sangue di Abele. Vivi per testimoniare”, e beri me qellimin qe t’i kundervihet “komunisteve te sistemit gjyqsor” qe po persekutojne me pa te drejte nje “viktime te ndershme”, apo qe te evidentoje “kercenimin magribin” qe i vjen Italise nga Afrika Veriore, i cili rruges merr trajtat e fenomenin “Rubi”

  • Ne krahasimin ideologjik te feve nga intelektualet ateiste evropjan “te ndricuar” sic quhen nga te tjeret, Islami gjithnje eshte superior. Psh Nicja tek antikrishti, ne disa kapituj kur shkaterron kristjanizmin evropjan njekohesisht lavderon Islamin dhe civilizimin Islam. Te leme menjane Goethen dhe Carlyle te dashuruar pas Islamit Kuranit dhe Profetit s.a.a.s, dhe qe nuk bejne pjese ne qarkun e ateisteve por te te iluminuareve intelektuale, por dhe Voltaire kritik evropjane i Islamit po ashtu kristjanizmin e nxjer tejet poshte Islamit. E njejta gje shihet dhe tek komunistet boterisht megjithe urrejtjen per fete ne pergjithsi, ne krahasimin qe bejne, Islamin e nxjerin superjor ndaj feve te tjera.

    Ne parim, komunizmi ashtu si dhe ateizmi evropjan, ndajne besimin e tyre tek analiza dhe vertetimi me llogjike, pavarsisht a e arrine dicka te tille apo jo, ashtu sic ndajne dhe ideologji te tjera si feminizmi ekstremist etj. Fundja komunizmi eshte prodhim evropjan, normal qe idete i ka te huazuara nga evropa dhe pjesa e saj ateiste. Nqs kristjanizmi dhe te krishteret dalin te humbur prej kesaj nuk do te thote qe Nicja, Voltaire, komunistet dhe ateistet jane te frymezuar nga islami ne aktivitetet e tyre anti fetare, por do te thote qe kristjanizmi ne cdo pikpamje si ajo fetare si ajo rendore e shoqerore nuk ofron dote gje pervec se kaos shpirteror dhe erresire totale. Nuk eshte opinjon i tyre, por eshte dicka qe evidentohet kollaj fale gjurmeve historike qe ngjallin ankth frike e merzitje te thelle ne shpirt, qe kristjanizmi ka lene se bashku me gjurmet e gjakut te pafajshem qe ka derdhur.

    Komunistet tane si koleget e tyre evropjan nuk jane me ndryshe, flasin te njejten gjuhe, dhe veprojne njekohesisht…pakashum ne koncert me zhvillimin ideologjik te komunizmit. (Interrnacjonale do te jete bota e re….) nuk kemi pse habitemi kur dhe komunistet tane nuk shohin gje ne kristjanizem pervec barbaritetit te evidentuar tashme nder shekuj, pasi te tille gje e pane dhe te tjere si ta, ne evrope, kini e indi.

    Dakort, Islami frymezoji. Frymezoji ide, art shkence, liri e llogjike, pozite shpirterore dhe njerzore te pa arritshme, jo vetem tek Nicja Goethe Carlyle etj, por ne cdo aspekt te civilizimit modern qe sote shijojme, si asgje dhe asnje tjeter, ne cdo fushe. Nqs kjo e ben fajtor ne sy te kristjaneve atehere jemi me krenaret.

  • Te gjithe kunder te gjitheve.
    A nuk ka mundesi qe pa idealizuar e/o hyjnuar “TONEN” te mos shkaterrojme, eleminojme denigrojme “TE ATYRE”?
    Nuk ka mundesi tjeter veçse prit e qit ?
    A nuk mundim me e fale At Zef Pllumin e ta considerojm nji moment dobsie, per ate çka ka heq per shume vjet? A nuk mund t’ja themi ma me amelsi Ardianit qe ketu e shkele?
    Po sjell dy kujtime te feminise time.
    Me ka mbetun e gdhendun ne memorje nga Gjyshja ime, e lindun 1888 ne Spaç te Mirdites, qe kush ishte i kamun kishte ene veç per mysylmanet e kush nuk kishte i lante ato me finje ne sy te mikut mysylman, (edhe xhezen e kafes) pasi enet e shpise edhe pse te lame, kishin qene ne kontakt me mishin e derrit.
    Ngjitun me shpine tone, jetonte nje familje, ku e zoja e shpis, qe une e thirrja nana Mine, ishte matjane e me moshen e gjyshes time. Ajo quhej MINE dhe kishte nji moter te qujtun DIL(DILA e …), nji vlla NIKOLL, qe vinte shpesh, e nji vlla tjeter me emen mysylman. I jati i nane Mines, mysylman matjan ishte martu me nje vajze mirditore katolike.
    Si ne rastin e eneve e si ne rastin e emrave, te dy rastet tregojne respektin karshi personit(mikut) me fe tjeter.
    Pruna dy shemuj te zakonshem nga jeta e perditshme e fundshekullit
    te XIX, per te treguar edukimin e njerzve te zakonshem e te pashkollum, mbi bashkegsistencen e feve ne ate kohe, mbi respektin kundrejt “TE NDRYSHMIT”
    Aspekt tjeter qe duhet me pase parasysh, mendoj se eshte thellimi ne kuptimin e çdo veprimi “te mikut o armikut” qofte; degjimi, diskutimi edhe i tezave e/o mendimeve ndryshe nga tonat nuk eshte as dobsi e as tradhti. Sharja, ofendimi, epitetet e ndryshme nuk jane veçse dobsi, shterpsi e diskutantit te rradhes. Kur bashkfolsi nuk gjen me argumenta, humb qetsin e fillon me sha o me ba krahasime provokuse. LUM AI QE RUN GJAKUN E FTOFTE.
    Nje fjale e urte mendoj, mirditore thote:
    KAM’T E XETA, BARKUN FIR, KOKEN E FTOFT, S’KA MA MIR.

    • I nderuar Zoteri, komenti juaj eshte shume prekes dhe ndoshta do ishte mire qe t’i shkruanit me gjate kujtime e mendime kaq me vlere.

      Ne te njejten kohe ju sugjeroj t’i mirekuptoni pak njerezit qe revoltohen kur feja e tyre u perlyhet me enverizmin. Une nje musliman qe kam pasur gjyshin ne burg, qe e di si fshheshin njerezit e mi per te mbajtur me zor fene ne kohe te Enverit, e kuptoj mire sa e rende eshte kur ma akozojne fene si enverite. Del sikur nuk paskemi vuajtur dhe sikur nuk paskemi qene te shtypur, po shtypes… te vetes. Eshte irrituese.

      Po si mor vellai im nuk doli dikush gjithe keto vite e te thote mjaft i perziet muslimanet me din-dushmanet! Po pati qene Enver ateisti musliman, vetem pse e ka emrin Enver, ndonese ka mbyllur xhamite bashke me kishat, ndonese ka vrare muslimane bashke me te krishteret, c’duhet te themi per Adolf Hitlerin e Josif Stalinin? Edhe keta qenkan te krishtere? Edhe ideologjia e tyre qenka pjese e krishterimit? Po a nuk eshte gjynah nese genjejme keshtu? Kush nuk ndjek mesimin e Krishtit, paqja e Zotit qofte mbi te, si mund te perfaqesoje te krishteret? Si mund te quhet musliman enverizmi qe pengoi njerezit te besojne Zotin, te agjerojne e te falen?

      Ne jemi muslimane ose te krishtere, po cdo berr varet per kembesh te veta. Edhe sikur Enveri te kishte qene hoxhe e jo ateist, nuk ka pse krimet e nje hoxhe te vetem t’i hidhen ne shpine fese, e prej fese gjithe besimtareve te saj. Kur ne vite, me insistim, here nje kryeredaktor revistash fetare katolike, here ndonje klerik katolik, shpesh intelektuale besimtare katolike vazhdojne e perziejne fene e muslimaneve me Enverin, e asnje katolik nuk del t’i kundershtoje publikisht, nuk duhet te cuditemi shume nese ka muslimane qe preken dhe u pergjigjen me emocion te forte.

      Zoti na dhente urtesi te githeve qe te mos e teprojme e te mos i hyjme ne hak njeri-tjetrit, dhe na falte nese e gabojme diku pa qellim te keq! Hazreti Muhamedi, paqja e Zotit qofte mbi te, ka thene se te gjithe njerezit jane gabimtare, dhe njeriu me i mire eshte ai qe kerkon falje kur gabon!

      Fjalet qe keni shkruar kam per t’i ruajtuar se jane histori e urtesi qe nuk i degjojme shpesh!

  • Faleminderit Jaho qe me je pergjigjur direkt!
    Me comentin e bere nuk kam tentuar te mallengjej asnjeri, por vetem te sjell dy aspekte te edukimit, qe sot konsiderohet i vjeter, konservator, anakronik e eshte zevendesuar me yshtjen e njerezve kunder njeri tjetrit.
    Shembuj te tille sejcili, po te doje, mund t’i gjeje ne kujtimet e tij, ne jeten e perditeshme te atyre qe nuk jane me ne.
    Lufta ne emer te ZOTIT dhe FESE eshte e vjeter sa edhe njerezimi.
    Per fatin tone te keq e jo me deshiren tone, jemi ndodhur(gjetur) ne udhekryqet e historise.
    Se pari u ndame ne Kristian te Lindjes e te Perendimit (me vone te quajtur Katolik e Ortodoks). Me vone nen sundimin otoman edhe nje ndarje tjeter.
    Keshtu arrijme ne nje KOMB multifetar. Me siper kam shkruar frazen ‘per fatin tone te keq’ qe nuk eshte e vertete, pasi sejcili e NDERTON VETE FATIN e tij, ashtu siç e kane ndertuar ne momente te veçanta e/o te veshtira edhe paraardhesit tane. Sot ka vetem nje ndryshim te vogel, qe nuk kemi me nje VASO PASHA ose shoket e/o bashkekohesit e tij, por kemi politikane e gazetare rrogetare e kete duhet ta dallojme e kuptojme mire.
    Nuk dua te behem i merzitshem e te filloj te zberthej intervisten e At Z.Pllumit, e as komentin e bere ne kete artikull qe fillon me frazen ‘Akuza se feja islame ka qenë frymëzim për komunizmin shqiptar’ fraze qe godet, qe krijon menjehere reagim (si ne rastin tuaj), qe krijon se fundi ‘TERHEQJE’, gje per te cilen paguhen gazetaret dhe pa mbaruar rreshti pohimi tjeter ‘dhe vetëm nganjëherë del në sipërfaqe’ e une do te shtoja: kur ndokujt i intereson ta nxjerre.
    Se fundi po shtroj nje pyetje. Perse artikullshkruesi nuk ka komentuar pergjigje e trete te At Pllumit, te sjelle ne kete artikull?
    Po sjell edhe nje here frazen e fundit ne komentin tim te 08/04:
    Aspekt tjeter qe duhet me pase parasysh, mendoj se eshte thellimi ne kuptimin e çdo veprimi “te mikut o armikut” qofte; degjimi, diskutimi edhe i tezave e/o mendimeve ndryshe nga tonat nuk eshte as dobsi e as tradhti. Sharja, ofendimi, epitetet e ndryshme nuk jane veçse dobsi, shterpsi e diskutantit te rradhes. Kur bashkfolsi nuk gjen me argumenta, humb qetsin e fillon me sha o me ba krahasime provokuse.
    Me respekt
    MG

  • Your email address will not be published. Required fields are marked *