Qerbelaja*





Armikëtë e rrethuan

Më tepërë e shtrënguan.

Imami prap’u lëshua,

Ushtëria u tmerrua.

U përhapn’e prap’ u mblodhë

Të gjithë shigjet’ i hothë

Shumë shigjeta i shtunë

Edhe të shumat’ e zunë.

Kali kishte plagë shumë,

Gjaku i rridhte lumë,

Pa rënkoj e psherëtiti

Imam Hysejni i xbriti

Armikët më këmb’ e panë,

Të tërë sipër’ i ranë.

Ymeri ju afërua,

E pa dhe u turpërua,

Shimr’ i lik i mallkuar

U derth si qen’ i tërbuar,

Po Imami si dragua,

Me kordhe drejt ju lëshua.

Posa pa Imam-Hysenë

Iku me vrap, mori dhenë.

Pastaj mbloth Shimiri të titë

Edhe të tjerë Jezitë.

Së largu të tër’ i shtijen,

Shigjetat si breshër bijen.

Kali rreth të zot i vinte,

Dhe sa muntte hingëllite,

Armikët gjith’ u përmblodhë,

Pa shigjeta shumë hodhë

Gjithë së largu i shtinin,

Po afërë nuk’ i vinin.

Imam’ i Zotit të jetës,

Q’ish burimi i së vërtetës,

Kish marrë plagë me mijë,

Gjaku i vij posi vijë,

Po prap ajy poshtë s’binte,

Me kordhë në dorë rrinte.

Shigjetatë, që i shtinin,

si gjëmba në trup i rrinin.

Zot i math ti qysh e prure?

Në mes të djajet e shture.

Me gjith’ ato të këqija

I dha fuqi Perëndia,

Armikëtë prap’ i ndoqi

Dhe kë preku kordh’ i hoqi.

Armikëtë u përndanë,

Po prap’ u mblodh’ e i ranë,

Pa Shimiri i mallëkuar

Ajy djall’ i tëmërruar,

Me shokët’ e tij thërriste,

Posi qeni angulliste.

U thoshte, pse nuk i bini?

Edhe më të gjall’ e lini.

Ata gjith e rrethuan

Po prap s’ju afëruan,

U zunë gjithë nga hargu.

E goditninë së largu.

Shumë djaj të mallëkuar

U nisnë për t’afëruar,

Ju qasn’ e u turpëruan

*****

Sinan Enesi së prapi,

Duke nahitur si çapi,

Sa mundi shtu qen’ i qetë,

Pa ajo shigjet’ e shkretë

Nënë kraht të djathtë e mori

Dhe i del nga krahërori.

Pa ra shtyll’ e njerëzisë,

E drejtëz’ e Perëndisë,

 U tunt fush’ e Qerbelasë,

Qelli u zu të kërcasë,

Tërmet ra ndë gjithë jetë,

Kur ra Imam’ i vërtetë.

*Marrë nga vepra me të njëjtin titull e Naim Frashërit

Comments

Your email address will not be published. Required fields are marked *